Biuro Studiów i Projektów Rozwoju Przestrzennego Województwa/ Regionalne Biuro Gospodarki Przestrzennej w latach 1973–1999

Biuro Studiów i Projektów Rozwoju Przestrzennego Województwa/ Regionalne Biuro Gospodarki Przestrzennej w latach 1973–1999

Status prawny: 
BSiPRPW
1973–1996 Jednostka na własnym rozrachunku, powołana uchwałą Nr 108/1433/72 Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej z dnia 29.11.1972 r.
RBGP
1996–1999 Zakład Budżetowy utworzony Zarządzeniem Nr 122B/96 Wojewody Szczecińskiego z dnia 1 lipca 1996 r. 
1999–2005 Zakład Budżetowy utworzony uchwałą nr VII/64/1999 Sejmiku Województwa Zachodniopomorskiego z dnia 28 sierpnia 1999 r.;
 
Siedziby:
Szczecin, Plac Armii Krajowej 1
Szczecin, ul. Mickiewicza 41
 
Kierownictwo: 
1973–1976 mgr inż arch. Bocian Ludomir Dyrektor BSiPRPW
1972–1974 mgr inż. arch. Juliusz Prandecki z-ca Dyrektora
1973–1976 mgr inż. Andrzej Sternicki z-ca Dyrektora
1976–1979 mgr inż. Janusz Guliński z-ca Dyrektora
1973–1979 dr inż. arch.Romuald Cerebież Tarabicki Dyrektor BSiPRPW
1974–1980 Tadeusz Kochanowski z-ca Dyrektora
1980–1990 mgr Ryszard Zieliński Dyrektor BSiPRPW
1972–1992 mgr Teodor Jastrzębski z-ca Dyrektora
1984–1990 mgr inż. Andrzej Kołacz z-ca Dyrektora
1981–1984 mgr inż. arch.Franciszek Raciborski z-ca Dyrektora
1990–2000 mgr Jerzy Tokarski Dyrektor BSiPRPW/RBGP
 
Obszar działania:
Województwo szczecińskie oraz inne tereny w kraju i za granicą od 1973–1999 roku; od sierpnia 1999 roku powiaty: choszczeński, goleniowski, gryficki, gryfiński, kamieński, myśliborski, policki, pyrzycki i stargardzki oraz miasta na prawach powiatu grodzkiego: Szczecin i Świnoujście, a w szczególnie uzasadnionych przypadkach obszar całego województwa zachodniopomorskiego.
Województwo zachodniopomorskie od czerwca 2006 roku - w całości byłe: woj. szczecińskie, koszalińskie oraz część woj. gorzowskiego, pilskiego i słupskiego.
 
Zakres działania: 
Realizacja zadań wynikających z obowiązujących ustaw, w tym przede wszystkim z ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, należących do właściwości wojewody szczecińskiego w ramach opracowywania całokształtu zagadnień związanych z gospodarką przestrzenną, promocją regionu oraz innymi pracami specjalistycznymi. Wykonywanie analiz, studiów, planów oraz koncepcji zagospodarowania regionu, współpracy przygranicznej, współuczestniczenie w tworzeniu wojewódzkich programów zawierających zadania rządowe służących realizacji celów publicznych o znaczeniu lokalnym i ponadlokalnym dla województwa i gmin. Prowadzenie badania zgodności i spójności programów zwierających zadania rządowe ze studium/planem zagospodarowania przestrzennego województwa z polityką przestrzenną województw ościennych, uczestniczenie  w sporządzaniu rejestru zadań rządowych na podstawie przepisów szczególnych.
 
Zatrudnienie i  Struktura w latach 1990–2000:
W okresie minionego czterdziestolecia  biuro zatrudniało ogółem ponad 700 osób.
 
Poczynając od 1973 roku, BSiPRPW w swej szczytowej formie zatrudniało 220 osób z tendencją spadkową w latach następnych: w 1976 roku zatrudnionych było około 210 osób, w 1982 roku około 180 osób, w  1988 około 160 osób, w 1990 roku 109 osób. 
 
Rok 1990 zapoczątkował restrukturyzację zatrudnienia, wynikającą z utworzenia  w 1991 roku zakładu budżetowego pod nazwą Miejska Pracownia Urbanistyczna gminy miasta Szczecin, wyłonioną ze struktur biura, oraz licznych zwolnień pracowników w  latach 1999–2000. Stan zatrudnienia w 1991 roku wynosił 63 osoby, w 1998 roku  32 osoby, a w 2000 roku tylko 20. W latach 1973–1990 biuro zatrudniało wysoko wyspecjalizowaną kadrę projektancką  min. architektów-urbanistów, architektów, ekonomistów, inżynierów sanitarnych, komunikacji, budownictwa lądowego i wodnego, energetyków, rolników, fizjografów, geografów wraz z obsługą techniczną i asystencką oraz pracowników innych specjalności niezbędnych do funkcjonowania biura.
 
W strukturze organizacyjnej biura w latach 1973-1976 utworzono pod kierunkiem generalnych projektantów i kierowników zespołów, siedem pracowni branżowych do spraw: planów miejscowych, planów zespołów jednostek osadniczych, komunikacji, inżynierii, środowiska  i zieleni, programowania, rolnictwa. Do 1988 roku na czele struktury stał dyrektor i jego zastępcy oraz naczelny inżynier, a w roli konsultantów zespoły: kontroli i rad technicznych.
 
W latach 1976–1982 utworzono sześć pracowni wielobranżowych dla miast Szczecina i Polic, powiatów i zespołów gmin, pracowni nadmorskiej, regionalnej, fizjograficznej. 
 
W latach 1982–1988 ilość  pracowni wielobranżowych zmniejszono do czterech: dla miasta Szczecin i Polic, Wojewódzkiej dla regionu, gmin i miast oraz pracownię architektoniczno-budowlaną.
 
Informacje pozostałe:
BSiPRPW powstało 1 stycznia 1973 roku z połączenia trzech jednostek organizacyjnych: Wojewódzkiej Pracowni Urbanistycznej  Miasta Szczecina, Biura Studiów i Projektów Komunikacji „Trasoprojekt” w Szczecinie oraz części Pracowni Regionalnej i Biura Projektów Budownictwa Komunalnego. Obszarem działania było województwo szczecińskie i miasto Szczecin. Główną przesłanką powstania nowej jednostki było scalenie wszystkich rozproszonych służb planistycznych w jeden organizm. Zespolenie wysoko wykwalifikowanej i wyspecjalizowanej kadry w dziedzinie planowania przestrzennego umożliwiło zachowanie prowadzenia ciągłości planistycznej w regionie.
 
Zasadniczym zadaniem biura było ustalenie uwarunkowań i kierunków rozwoju przestrzennego regionu szczecińskiego w oparciu o perspektywiczny plan zagospodarowania Polski na lata 1971–1990. Sporządzano plany typu regionalnego, miejscowego, ogólnego i szczegółowego na opracowaniach realizacyjnych kończąc. Plany te sporządzane były w pełnej problematyce, poprzedzone studiami i analizami. Wyniki tych prac bezpośrednio przedkładały się na podejmowane wówczas decyzje władz dotyczących gospodarki przestrzennej,
a w szczególności procesów inwestycyjnych i wyboru najkorzystniejszych rozwiązań z punktu widzenia gospodarczego, społecznego i ekologicznego. 
 
Głównymi kontrahentami BSiPRPW były wówczas Urząd Wojewódzki i Urząd Miejski Miasta Szczecina, na zlecenie, których przygotowywane były: plan zagospodarowania przestrzennego województwa szczecińskiego (1974–1977) oraz plany miejscowe.  W ograniczonym zakresie sporządzano plany realizacyjne dla budownictwa jednorodzinnego (około 400 projektów architektoniczno-budowlanych indywidualnych i powtarzalnych) oraz opracowania specjalistyczne w zakresie ochrony środowiska, komunikacji i inżynierii miejskiej.
Wolny potencjał BSiPRPW wykorzystywany był w ramach współpracy z województwami ościennymi oraz z kontrahentami i oferentami z innych ośrodków w kraju. Ponadto, w ramach porozumień prowadzony był consulting specjalistyczny w krajach Afryki (Libia, Algieria), Azji (Chińska Republika Ludowa), ZSRR (Ryga – Łotwa) oraz Wietnamie. Biuro kontynuowało również wcześniej podjętą współpracę z planistami i architektami z NRD z okręgu Rostock. 
 
Ustawa o planowaniu przestrzennym z dnia 19 lipca 1984 roku wprowadziła obowiązek wykonania planów zagospodarowania dla całego obszaru gmin, Biuro zadanie te wykonywało. Opracowania te stały się ważnym narzędziem dynamicznej rozbudowy regionu szczecińskiego. Ustawa o zagospodarowaniu przestrzennym z 1994 roku wprowadziła istotne novum w planowaniu przestrzennym jakim było opracowanie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania i przestrzennego gminy, stanowiące podstawę uchwalania przyszłych planów miejscowych stanowiących akty prawa miejscowego. Silne powiązanie ustawy z polityką samorządu terytorialnego umocniło rangę dokumentów planistycznych sporządzanych przez Biuro stanowiących narzędzie kreowania polityki przestrzennej. 
 
Z ważniejszych opracowań wykonanych do 2000 roku przez BSiPRPW, a po przekształceniu przez RBGPW, wymienić należy: Studium województwa, Pasmo Zachodnie, Program zagospodarowania strefy ochronnej jeziora Miedwie, Studium i analizy do projektu koncepcji strukturalnej wyspy północnego obszaru Zalewu Szczecińskiego, Studia uwarunkowań i kierunków zagospodarowania gmin: Dziwnów, Gryfino, Lipiany, Moryń, Police, Rewal, Stepnicy, Trzcińsko Zdrój,  Warnice, Wolin a w ich następstwie licznych planów miejscowych, w tym np. dla Starego Miasta w Gryfinie oraz dla miejscowości Glinna w gm. Stare Czarnowo i wiele innych. W latach 1956–1985 za wybitne osiągnięcia w dziedzinie planowania przestrzennego planiści uzyskali liczne nagrody i wyróżnienia resortowe, wymienione poniżej.
 
Nagrody i wyróżnienia Biura w latach 1956–1985:
1956
Nagroda II stopnia Komitetu d.s Urbanistyki i Architektury za opracowanie „Planu etapowego Miasta Szczecina 1956-60 łącznie z planem szczegółowym koordynacyjnym”
1960
Nagroda II stopnia Komitetu d.s Urbanistyki i Architektury za opracowanie „Strefy podmiejskiej”
1960
Nagroda II stopnia Komitetu d.s Urbanistyki i Architektury za „Rozwiązanie zagospodarowania przestrzennego fragmentu śródmieścia – Stare Miasto w Szczecinie”
1960
Nagroda II stopnia Komitetu d.s Urbanistyki i Architektury za opracowanie „Planu zagospodarowania przestrzennego wybrzeża w województwie szczecińskim”
1965
Nagroda II stopnia Ministra Budownictwa i Przemysłu Materiałów Budowlanych za opracowanie „Warianty zagospodarowania przestrzennego strefy portowej w Świnoujściu” poprzedzone wieloletnią analizą możliwości rozwoju poszczególnych funkcji portowych
1965
Nagroda II stopnia Ministra Budownictwa i Przemysłu Materiałów Budowlanych za „Plan ogólny zagospodarowania przestrzennego Miasta Szczecina i Polic”
1967
Nagroda I stopnia Ministra Budownictwa i Przemysłu Materiałów Budowlanych za „Plan ogólny zagospodarowania przestrzennego Miasta Świnoujście”
1973
Nagroda Komisji Planowania przy Radzie Ministrów za opracowanie „Założeń rozwoju Aglomeracji Szczecińskiej”
1975
Nagroda II stopnia Ministra Administracji Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska za „Koncepcję rozwoju aglomeracji szczecińskiej i twórcze rozwinięcia metod planowania aglomeracji”
1977
Nagroda Honorowa za Plan zagospodarowania przestrzennego zespołu miejskiego Hai Phong – Wietnam”
1977
Nagroda II stopnia Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska za „Plan zagospodarowania przestrzennego zespołu miejskiego Szczecin – Police na tle województwa”.
1979
Nagroda I stopnia Ministra Administracji Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska za ”Plan zagospodarowania przestrzennego terenów wypoczynkowych Usedom/Uznam /Wolin”
1979
Nagroda I stopnia Ministra Administracji Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska za ”Plan zagospodarowania przestrzennego zespołu portowego Szczecin - Police - Świnoujście”
1979
Nagroda III stopnia Komitetu d.s Urbanistyki i Architektury za opracowanie „Kierunki rozwoju transportu w województwie szczecińskim do roku 2000”
1979
Nagroda III stopnia Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska za „Plan zespołu jednostek osadniczych strefy nadmorskiej  województwa szczecińskiego”
1979
Nagroda III stopnia Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska za „wybitne osiągnięcia w przestrzennym kształtowaniu  miast i wsi ochronie środowiska gospodarce komunalnej i  mieszkaniowej” – plan zespołu jednostek osadniczych strefy nadmorskiej województwa szczecińskiego
1979
Nagroda Ministra Rolnictwa  za „Określenie optymalnych warunków lokalizacji  dla ferm w województwie szczecińskim”
1980
Nagroda I stopnia Ministra Administracji Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska za opracowanie ”Planu zagospodarowania przestrzennego gminy i miasta Łobez”
1980
Nagroda II stopnia Ministra Administracji Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska za opracowanie ”Planu zagospodarowania przestrzennego miasta Gorzowa Wielkopolskiego”
1980
Nagroda III stopnia Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska za opracowanie: „Koncepcja Przestrzennej Gospodarki Żywnościowej w województwie szczecińskim”.
1982
Nagroda II stopnia Ministra Administracji Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska za opracowanie ”Program zagospodarowania strefy ochronnej jeziora Miedwie”
1984
Nagroda wdrożeniowa Ministra Administracji i Gospodarki Przestrzennej za „Program aktywizacji małych miast w województwie szczecińskim”
1985
Wyróżnienie I stopnia Ministra Administracji Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska za opracowanie ”Koncepcji budynków jednorodzinnych szeregowych „System Domino””